Και νιώθω ότι ήταν ένα άλλο παιδί, ότι εγώ ποτέ δεν υπήρξα παιδί, κι ας ήμουν και το χαϊδεμένο των γονιών μου.
Κι ας είχα πάντα ό,τι ήθελα.
Όλα γύρω μας έχουν αλλάξει, ακόμα κι ο τόπος, ίσως κι εμείς! Πόσα καλοκαίρια σε αυτό εδώ τον τόπο, πόσα γέλια, τσακωμοί, φωνές, κακό, αταξίες, κλάματα κι όλα πάλι από την αρχή. Είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια, είκοσι πέντε καλοκαίρια σε αυτό το χώμα, κάτω από αυτό το δέντρο, τόσα χρόνια κι άλλα τόσα που έρχονται. Που έχουν κυλήσει και θα κυλήσουν σαν το νερό. Θυμάμαι τον εαυτό μου στην ηλικία του Γιαννάκη, πέντε χρονών τώρα. Εκτός από εκείνον, αλλά αυτά τα είπαμε, πλέον δε με πειράζει, βρήκα άλλο παιχνίδι τώρα … -Μου την έδινε αυτό το ύφος του ηγέτη που πήρε μετά το φιλί, το έπαιζε καμπόσος και δήθεν αδιαφορούσε, ο κυνηγός. -Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. -Μετά προσπάθησα να του μιλήσω, αλλά δεν έπαιρνε βρε αδερφέ από λόγια.
| Αγώνας | Διοργάνωση | Πρόβλεψη |
|---|---|---|
| Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός | Super League 1 | 1X (Διπλό) |
| ΑΕΚ - Άρης | Super League 1 | 1 (Γηπεδούχος) |
| Βόλος - Παναιτωλικός | Super League 1 | Γκολ / Γκολ |
Οπότε άρχισα κι εγώ να κάνω το ίδιο, ότι δεν συνέβη απολύτως τίποτα. Δεν ήξερε πως έπρεπε να αντιδράσει, να συνεχίσει με το ίδιο ύφος δεν τον έπαιρνε, οπότε προτίμησε να μιλήσει.
| Αγώνας | Πρόβλεψη BTTS | Πιθανότητα | Απόδοση |
|---|---|---|---|
| ΑΕΚ - Άρης | ΝΑΙ | Υψηλή | 1.70 |
| Βόλος - Παναιτωλικός | ΟΧΙ | Μέτρια | 1.85 |
| Ατρόμητος - Λαμία | ΟΧΙ | Υψηλή | 1.65 |
-Κάτι ψέλλισε μέσα από τα δόντια του, που ούτε καν το άκουσα. Έβαλα τα γέλια και εκεί κόπηκε εντελώς. -Καημένε Γιάννη, θα προτιμούσε να ανοίξει η γη να τον καταπιεί. -Καθόταν απέναντι μου και με κοιτούσε σαν να ήμουν εχθρός του. -Και εσύ, του ανταπέδιδες βλέμματα όλο ειρωνεία. Δηλαδή θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ίσως ως ειρωνικά, αλλά έκρυβαν τρυφερότητα. -Κρυβόταν πολύ καλά η τρυφερότητα γι’ αυτό.
-Ο καημένος ήταν πολύ αδέξιος εκείνο το βράδυ, τρεις φορές πήγε να σπάσει το ποτήρι.
Όταν με άφησε, τον κοιτούσα έκπληκτη, εκείνος έπιασε ξανά το λάστιχο συνεχίζοντας να ποτίζει τα λουλούδια, και μου είπε όσο πιο απλά μπορούσε. Σκυμμένη πάνω από αυτό το αυτοσχέδιο γραφείο, προσπαθώ να θυμηθώ την ιστορία από την αρχή, γεγονότα που έζησα η ίδια άλλα και εκείνα που μου διηγήθηκαν οι ήρωες της. Όταν έμαθα για την σχέση της ξαδέλφης μου μαζί του είχα ζηλέψει, είναι καλό να παραδέχεσαι ό,τι αισθάνεσαι στον εαυτό σου, ακόμα κι αν δεν είναι ευχάριστο και σε πληγώνει ή σε κάνει να ντρέπεσαι. Άλλωστε αυτό που είχα νιώσει δεν άλλαζε. Φυσικά στην Κατερίνα ποτέ δεν αποκάλυψα τα παιδιάστικα ερωτικά μου σκιρτήματα για το Δημήτρη, κι αν το έκανα με το Δημήτρη ο λόγος ήταν άλλος, ήμασταν, άγνωστο πως, πλέον φίλοι, και επειδή στους φίλους πρέπει να λέμε μόνο τις αλήθειες το έκανα έτσι απλά .
Όχι ψέματα λέω, η δύναμη του επαγγέλματος βλέπετε. Ο λόγος που εκμυστηρεύτηκα κάποτε στο Δημήτρη ότι υπήρξα ερωτευμένη μαζί του, τότε που πλέον δε με άγγιζε τίποτε άλλο από ένα βλέμμα του συζύγου μου, ήταν ότι ήθελα να δαιμονίσω τον εαυτό μου, και να φανταστώ την ιστορία κάπως διαφορετική από ότι είχε ήδη συμβεί. Άλλωστε πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο και στις δικογραφίες που διάβαζα, στο γραφείο όταν ήμουν μαθητευομένη. «Πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα αν δεν είχε προκαλέσει το bet διπλη ευκαιρια 12 θύμα το θύτη; Πόσο είναι στην πραγματικότητα ένοχος ο θύτης, και πόσο υπεύθυνο το θύμα;» Μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας. Και να ‘μαστε πάλι εδώ, καθισμένοι κάτω από τα δέντρο μας, ο Νίκος γκρινιάζει για την υγρασία που έχει μαζέψει το χώμα, από την χθεσινοβραδινή βροχή, εγώ απολαμβάνω την τελευταία επιστροφή στο δέντρο μας, ενώ η Κατερίνα καθισμένη σε μια πέτρα, με ένα λεπτό ξυλαράκι σκαλίζει το χώμα. -Και τελικά το έσπασε η Στέλλα μας το ποτήρι. -Η γιαγιά παραλίγο να πάθει συγκοπή, μην σπάσει τίποτα, μη γίνει καμιά ζημιά, να φέρει αμέσως την καταστροφή. Ντράπηκε όμως το Γιάννη και δε μίλησε. -Μίλησε μετά, αλλά δε με ένοιαζε, είχα καταφέρει τον σκοπό μου. -Όταν χύθηκε όλο εκείνο το παγωμένο νερό επάνω του, κρύωσα εγώ. -Έπεσε και σε ιδιαίτερα ευαίσθητο σημείο για εσάς τους άντρες. Πήγα να μαζέψω τα γυαλιά και εκεί του πέταξα το σημείωμα. -Αυτό θα το ζέστανε λίγο τον φτωχό. -«…καιρός να μεγαλώσεις» του το είπα από κοντά. -Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα, ξαδερφούλα … Μείναμε για λίγο σιωπηλοί, όμως ο Νίκος δεν άντεξε και έριξε το καρφί του στην ξαδέλφη μας. -Ξέρω τι σκέφτεσαι, αλλά πίστεψε με μακριά από το Δημήτρη η ζωή είναι καλύτερη.
Έχοντας εμένα ως άλλοθι η Κατερίνα μπορούσε να βρίσκετε με το Δημήτρη οποιαδήποτε ώρα. Φυσικά όσο εκείνη απουσίαζε στους μύλους ή στους γκρεμούς, εγώ δεν κρυβόμουν στο σπίτι, άλλωστε δεν ήμουν διατεθειμένη να κρύβομαι ολοένα για το χατίρι τους. Όμως έκανα την ανάγκη φιλότιμο αφού χρειαζόμουν κι εγώ ένα άλλοθι μιας και είχα ξεκινήσει τη δική μου ερωτική ιστορία. Είχανε περάσει δύο χρόνια από το φιλί που είχα δώσει στο Γιάννη χωρίς ποτέ να του δώσω καμία απολύτως εξήγηση για την πράξη μου. Το πρώτο εκείνο καλοκαίρι απλώς τον απέφευγα, ύστερα το βρήκα ανούσιο, άλλωστε δεν είχα και τι να του πω, αλλά ούτε και προσπάθησα να βρω κάποια δικαιολογία.
Ο Γιάννης για δυο ολόκληρα χρόνια είχε μείνει σιωπηλός, υπομένοντας τις προκλήσεις μου. Φυσικά οι προκλήσεις μου δεν ήτανε τίποτε άλλο από το να είμαι αδιάφορη, να κάθομαι δίπλα του χωρίς να του δίνω σημασία, απολαμβάνοντας τη θέα, ή άλλες φορές να του πιάνω κουβέντα χωρίς τίποτα να μαρτυράει από μέρους μου το παραμικρό ενδιαφέρον. Κι όσο εγώ αδιαφορούσα τόσο εκείνος προσπαθούσε να με πλησιάσει. Ο Νίκος είχε καταλάβει τι ζητούσε ο Γιάννης, και δεν έχανε ευκαιρία να μένει μαζί μας, διακριτικά πάντα και δήθεν αδιάφορα μας είχε κάτω από την επίβλεψη του, ήθελε να δει που θα το φτάναμε. Από τη μία δεν καταλάβαινε αν εγώ είχα αντιληφθεί το νεαρό που ήταν προσκολλημένος επάνω μου και δεν του έδινα καμία σημασία, ή αν όντως ήμουν ανίδεη απέναντι στα ερωτικά σκιρτήματα που είχα προκαλέσει. Αν και μου έκανε εντύπωση που τελικά τον χώρισες, νόμιζα ότι ήσουν ερωτευμένη όσο δεν πήγαινε, φυσικά υπάρχει και η πιθανότητα να μην τον χώρισες εσύ. -Αλλά εκείνος ε; τον πρόλαβε η Κατερίνα.
Κι από τη άλλη ο Γιάννης, θα έφευγε ηττημένος, όπως άλλωστε ήταν φυσικό της ιδιοσυγκρασίας του ή θα αποφάσιζε να εκτεθεί και να κάνει τη μεγάλη κίνηση, χωρίς όμως να έχει κανένα θετικό δείγμα από μέρους μου. Φυσικά μπορούσε να επέμβει και να βοηθήσει την κατάσταση, προτίμησε όμως να μην μπλεχτεί και να μείνει απλώς παρατηρητής, άλλωστε για εκείνον ήταν πιο διασκεδαστικό. Ήταν μεσημέρι, ολόκληρο το χωριό κοιμόταν εκτός από τα πιτσιρίκια που γυρνούσαν στο ρέμα και μάζευαν καβούρια και βατράχια. Επέστρεφα στο σπίτι από τους μύλους που είχα συνοδέψει την Κατερίνα. Στα χέρια μου κρατούσα μια μαδημένη μαργαρίτα και προχωρούσα αφηρημένη.
Και ξαφνικά η ιστορία επαναλήφθηκε, αλλά αντίστροφα. Ο Γιάννης με το λάστιχο πότιζε τον κήπο, βλέποντας με, παράτησε το λάστιχο και άρχισε να με πλησιάζει. -Αυτός για τον οποίο μαδάς τη μαργαρίτα. Ανασήκωσα τους ώμους αδιάφορα και έκανα να τον προσπεράσω. Δεν κατάλαβα πως ακριβώς συνέβη αλλά με άρπαξε όπως δύο χρόνια νωρίτερα εγώ, και με φίλησε στο στόμα. -Μιλάς πολύ το ξέρεις; Είπε η Κατερίνα σταματώντας να οργώνει το χώμα και αναγκάζοντας τον να γυρίσει να την κοιτάξει, ξαφνιασμένος. Να πολεμήσω για κάτι που είχε αρχίσει να γεννιέται, και τα παράτησα … συμπλήρωσε μετανιωμένη για το ξέσπασμα της, αφού ήταν προς συμφέρον της ο Νίκος να πιστεύει αυτό που εκείνος ήθελε. -Που ξέρεις εσύ ρε Νίκο και μιλάς, έχεις πληγωθεί ποτέ; Εσύ είσαι από την πλευρά των ισχυρών, που πληγώνουν. -Καλά, λέγε ό,τι θες, δε σου κρατάω κακία, γιατί εγώ ξέρω ότι ο τύπος δεν είχε αισθήματα … -Ωραία τότε να κλεινόμαστε στους τέσσερις τοίχους μας, να μην ανοίγουμε την πόρτα μας γιατί υπάρχει κίνδυνος να πληγωθούμε. Και εξάλλου, τι νομίζεις ότι είναι το αίσθημα, είτε το θες είτε όχι υπάρχει, δεν είναι έννοια στο λεξικό.
-Μου ρίχνεις ευθύνες για μια απόφαση που πήρες εσύ, πολύ με ζάλισες με τον Δημήτρη σου, τώρα το μετανιώνεις αλλά ας το έφτανες ως το τέλος, αν και βάζω στοίχημα, είναι μαθηματικός αποδεδειγμένο ότι ο τύπος ήταν σκάρτος, δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στις χίλιες να έβγαζε σε κάτι καλό αυτή η ιστορία… -Αναλόγως τι εννοούμε καλό, γάμο, όμορφες αναμνήσεις… -Γιατί πιστεύεις ότι θα μπορούσε να της αφήσει όμορφες αναμνήσεις ένας τέτοιος αλήτης… Αλλά ακόμα κι αν το κατάφερνε, μια πράξη του θα ήταν αρκετή για να σβήσει όλα τα «όμορφα». -Είπες κάτι για πιθανότητες ξαδερφούλη, μπορεί να έχεις δίκιο για το ένα στις χίλιες, αλλά σου απαντάω ότι δεν μπορούμε να καταργήσουμε ούτε το ένα στο εκατομμύριο. και μη βάλεις μεγάλο στοίχημα, γιατί μπορεί να το χάσεις, ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος…. Πόσα καλοκαίρια σε αυτόν τον τόπο, πόσα γέλια, τσακωμοί, φωνές, κακό, αταξίες, κλάματα κι όλα πάλι από την αρχή.
Το σπίτι άδειο και η πόρτα κλειδωμένη, κανένα αστειάκι θα της σκάρωνε πάλι, «Αχ ρε Δημήτρη, δε θα μεγαλώσεις ποτέ.» σκέφτηκε και κάθισε κάτω από την καταπράσινη φυλλωσιά του πλάτανου, να περιμένει τα κόλπα του καλού της. Είχε περάσει μισή ώρα κι όμως ο Δημήτρης δεν είχε εμφανιστεί.
Μόνο κρυμμένοι πίσω από τους τέσσερις τοίχους μπορούσαν να βρίσκονται μαζί. Εκεί οχυρωμένοι ζούσαν την αγάπη τους και ήταν σκλάβοι εξαιτίας της. Φυσικά και εκεί κινδύνευαν να πιαστούν, εξαιτίας των συχνών εκπλήξεων που κάνανε γνωστοί και φίλοι στην Κατερίνα. Πόσες φορές δεν της είχαν χτυπήσει την πόρτα όσο βρισκόταν μέσα μαζί του. Κρατούσαν μέχρι και την ανάσα τους για να μην ακουστούν ότι ήταν μέσα, και αφού ο κίνδυνος απομακρυνόταν, τα δύο παιδιά βάζανε πρώτα τα γέλια και ύστερα βιαστικά και με χίλιες προφυλάξεις η Κατερίνα φυγάδευε το Δημήτρη έξω από το σπίτι.
Στην αρχή το είχανε πάρει σαν παιχνίδι, όμως κάποια στιγμή ο Δημήτρης κουράστηκε, ένιωθε ότι ήταν ο παράνομος στην σχέση τους. Τον ενοχλούσε όλο αυτό το κρυφτούλι, αλλά δεν υπήρχε άλλη λύση, κι έτσι αναγκάστηκε να το αποδεχτεί. Η μόνη περίοδος μέσα στον χρόνο, που κυλούσε κατά κάποιο τρόπο ανέμελα, ήταν όταν επισκέπτονταν στο χωριό. Μπορούσαν να βρίσκονται στο ίδιο μέρος και να μην τραβάνε την προσοχή. Κάποια μεσημέρια η Κατερίνα πήγαινε στους μύλους, μα δεν ήταν λίγες οι φορές που κι ο Δημήτρης είχε διακινδυνέψει να έρθει στο μαχαλά μας. Πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια μυστικών συναντήσεων στο ίδιο μέρος, ο Δημήτρης έπεφτε για ύπνο και την ξεχνούσε μόνη της έξω από το σπίτι, αλλά πάλι γιατί να κλειδώσει την πόρτα μέρα μεσημέρι; Δεν μπορούσε να την αφήσει ανοιχτή, ώστε να μπει και να περάσει δίπλα του στο κρεβάτι, κάτω από τα σεντόνια του; Μπα, θα μέτραγε τις αντοχές της να δει πότε θα τα παρατήσει και θα φύγει.
IEU Kommunikation AG
Integrale Kommunikation
für Energie und Umwelt
Grammetstrasse 14
4410 Liestal
Tel +41 61 927 55 00