Αν έβλεπε κάποιος την αγωνία μου καθώς φοβόμουν ότι ο αστυνομικός θα έρθει να με κατεβάσει, θα
Ξενοδοχεία έκλεισα για ένα βράδυ στα Σκόπια και για τα τρία επόμενα στο Βελιγράδι. Τελικά όλα καλά πήγαν και με τον καιρό και με τους αγώνες και το τελευταίο βράδυ το έκλεισα και μείναμε στη Σόφια. Όπως φαίνεται και στον παραπάνω χάρτη Σόφια δεν πήγαμε μέσω Nis, που είναι ο συντομότερος δρόμος, αλλά πήραμε έναν βορειότερο δρόμο προκειμένου να «χαρούμε» λίγο τα Βαλκάνια πέραν των μεγάλων πόλεων. Περιληπτικά μέσα σε 6 ημέρες πήγαμε σε τρεις πρωτεύουσες των Βαλκανίων… …κάναμε Ανάσταση στο Βελιγράδι, Πάσχα στη Βουλγαρία, είδαμε τουρνουά τένις, χαρήκαμε και φύση, μάθαμε και λίγη … ιστορία, φάγαμε και καλά, χορτάσαμε και χιλιόμετρα… …είδαμε και διασημότητες, παίξαμε και σε casino, κάναμε και βαρκάδα, ακούσαμε και live μουσική, κάναμε και μπάνιο, … αυτά κ.α. Ήμασταν στο ταξί, κοντά στο σταθμό λεωφορείων έτοιμοι να ξεκινήσουμε για τα Σκόπια, λίγο πριν την ώρα αναχώρησης.
Η φράση «Να τι ξεχάσαμε» που μου είπε ο Γιώργος -με έμφαση στο «Να»- είναι η φράση που δεν θέλεις να ακούσεις με τίποτα εκείνη τη στιγμή. Κι όμως, στα περισσότερα ταξίδια μας, αναπόφευκτα η φράση θα ειπωθεί, κατά σατανική ακρίβεια πάντοτε όταν θα είναι πολύ αργά για να κάνουμε οτιδήποτε. Πάντα το «να τι ξεχάσαμε» αναφερόταν σε κάτι δευτερεύον όπως είναι οι παντόφλες, το βιβλίο μας, ή στην χειρότερη μετρητά – πράγματα που μπορούσαν να λυθούν εύκολα. Πρώτη φορά στα Σκόπια, μόνο 3.5 ώρες απ’ το σπίτι μου. Όσο κι αν προσπάθησα να πάρω στα σοβαρά το τωρινό μας ταξίδι, δεν μπόρεσα. νόμιζε πως πήγαινα για βρωμοδουλειά, με τσέπες γεμάτες κόκα και χιλιάδες ευρώ που έβγαζα παρανόμως απ’ τη χώρα.
Ο δε αναγνώστης, με τις υπερδραματικές περιγραφές μου ίσως φανταστεί ότι πηγαίνω για κάποιο εξαντλητικό πρωτογενές ρεπορτάζ, σαν πολεμικός ανταποκριτής στο πεδίο της μάχης.
Η περίοδος των ανοιξιάτικων τουρνουά τένις είχε ξεκινήσει. Και το Πάσχα; Ίδιες ημερομηνίες με μας, αφού και οι Σέρβοι είναι ορθόδοξοι. Δύο τα happenings, με Πάσχα και αγώνες μαζί και μάλιστα σε συνδυασμό με τον αγαπημένο μου τρόπο ταξιδιού, το road trip, θα γινόταν πραγματικότητα, έτσι ξαφνικά! Η παρέα ολοκληρώθηκε και με τρίτο άτομο, φίλο και τενίστα, ο οποίος ήταν τελικά και fun του οδικού ταξιδιού, απλά δεν το ήξερε ακόμα. Τελικά 6 έγιναν οι μέρες του ταξιδιού.
Του ενός θα ήταν η πρώτη φορά και ο άλλος θα έκανε το πολύ τιμόνι, οπότε το … χαλάρωσα λίγο. Και φυσικά τι road trip θα ήταν αν πηγαίναμε από τον ίδιο δρόμο και μάλιστα από τον συντομότερο; Μπαααα! Η διαδρομή που σχεδίασα δεν ήταν και πολύ πολύπλοκη. Δυο μικρές παρακάμψεις κάναμε στο ανέβα cas casino free spins χωρισ καταθεση και μια λίγο πιο μεγάλη στο κατέβα, έτσι ώστε τα αυστηρά 2.200κμ της απόστασης Αθήνα - Βελιγράδι – Αθήνα και της Εθνικής (πράσινης οδού) E-75, να γίνουν 2500km. Βλέπετε τη διαδρομή; Μια χαρά δεν ήταν; Σιγά την παράκαμψη! Καθώς μου επέστρεφαν όμως την ταυτότητα («Τους ξεγέλασα!
Το ΚΤΕΛ, η κοντινή απόσταση, οι μόλις δυο μέρες διαμονής: ένιωθα σαν να πήγαινα στη Φλώρινα ή την Έδεσσα. Αν δεν έχει αεροπλάνο δεν είναι εξωτερικό. «Και τώρα;» Η ώρα δεν έφτανε για να γυρίσουμε σπίτι. Το επόμενο λεωφορείο ήταν την επόμενη μέρα στις 7:30 το πρωί. Πήρα τηλέφωνο στο πρακτορείο και τους είπα ότι ξεχάσαμε τα διαβατήρια.
«Έχετε μήπως ταυτότητες; Με λατινικούς χαρακτήρες;» ρώτησαν. Η δική μου ταυτότητα ήταν τσαλακωμένη και μισοσκισμένη, και ήταν και του 2006 -πριν βγουν οι κανονικές ευρωπαϊκού τύπου ταυτότητες, όμως πέρασε με σχετική άνεση το πρώτο τεστ, και αφού πλήρωσα 30 ευρώ βρέθηκα, μέσα στην αγωνία, να ταξιδεύω με το πούλμαν, ελπίζοντας ότι δεν θα με κατεβάσουν στη μέση της διαδρομής. Στα σύνορα ο σλαβόφωνος οδηγός μάζεψε τα διαβατήρια όλων και τις ταυτότητες τις δικές μας και εξαφανίστηκε. «Εκεί είναι η Ειδομένη» έδειξε με το δάχτυλο ο Γιώργος και άρχισα να σκέφτομαι τους συνοριοφύλακες να ανεβαίνουν στο λεωφορείο, να μας παίρνουν σηκωτούς και να μας αφήνουν μαζί με τους υπόλοιπους πρόσφυγες. Η αγωνία μου τελείωσε, μας επέστρεψαν τα έγγραφα και ξεκινήσαμε. Τα κατάφερα!») και το λεωφορείο γλιστρούσε στην άλλη όχθη μπαίνοντας στην Χώρα Που Όλοι Εκτός Από Εμάς Λένε Μακεδονία
(ΧΠΟΕΑΕΛΜ) ήμουν πλέον σίγουρος ότι θα κατάφερνα να δω για ακόμη μία φορά -έκτη ή έβδομη- τον Morrissey σε συναυλία.
Δυο μικρές παρακάμψεις κάναμε στο ανέβα και μια λίγο πιο μεγάλη στο κατέβα, έτσι ώστε τα αυστηρά 2.200κμ της απόστασης Αθήνα - Βελιγράδι – Αθήνα και της Εθνικής (πράσινης οδού) E-75, να γίνουν 2500km.Πιο συγκεκριμένα:Βλέπετε τη διαδρομή; Μια χαρά δεν ήταν; Σιγά την παράκαμψη!Ξενοδοχεία έκλεισα για ένα βράδυ στα Σκόπια και για τα τρία επόμενα στο Βελιγράδι. Το 5ο και τελευταίο βράδυ μας το «άφησα» θέλοντας να έχουμε μια ευελιξία ανάλογα με το πρόγραμμα των αγώνων. Πολύ συχνά το πρόγραμμα των αγώνων τροποποιείται ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες και σε περίπτωση αναβολής τους θα έπρεπε να μέναμε και άλλη μέρα Βελιγράδι (για να δούμε τους αγώνες που τυχόν θα αναβάλλονταν) και η επιστροφή μας τότε να γινόταν μονοκοπανιά τη Μ. Δευτέρα, Βελιγράδι - Αθήνα 1100 Km. Τελικά όλα καλά πήγαν και με τον καιρό και με τους αγώνες και το τελευταίο βράδυ το έκλεισα και μείναμε στη Σόφια.Όπως φαίνεται και στον παραπάνω χάρτη Σόφια δεν πήγαμε μέσω Nis, που είναι ο συντομότερος δρόμος, αλλά πήραμε έναν βορειότερο δρόμο προκειμένου να «χαρούμε» λίγο τα Βαλκάνια πέραν των μεγάλων πόλεων.Περιληπτικά μέσα σε 6 ημέρες πήγαμε σε τρεις πρωτεύουσες των Βαλκανίων…Σκόπια, Σόφια .....
και Βελιγράδι ...…κάναμε Ανάσταση στο Βελιγράδι, Πάσχα στη Βουλγαρία, είδαμε τουρνουά τένις, χαρήκαμε και φύση, μάθαμε και λίγη … ιστορία, φάγαμε και καλά, χορτάσαμε και χιλιόμετρα……είδαμε και διασημότητες, παίξαμε και σε casino, κάναμε και βαρκάδα, ακούσαμε και live μουσική, κάναμε και μπάνιο, … αυτά κ.α. Κυρίως η γεωγραφική αλλά και η … συγκοινωνιακή γνώση, οι οποίες είναι πολύτιμες σε περίπτωση ενός ξαφνικού οδικού ταξιδιού. Έτσι όταν μου ανακοινώθηκε ότι η τρίτη ηλικία της οικογένειας θα πήγαινε ταξίδι για το Πάσχα και δεν θα έβαζε ένα χεράκι στο ψήσιμο του παραδοσιακού οβελία και όταν κατάλαβα ότι και η πρώτη ηλικία (δηλ. τα παιδιά μου) είχαν σχέδια χωρίς εμάς και το … αρνάκι έμενε “στο κάδρο” μόνο του, σαν … ευκαιρία μου φάνταξε! Σκέφτηκα πιο απ’ όλα τα σενάρια ταξιδιού που είχα στο μυαλό μου σε περίπτωση ανάγκης θα μπορούσε να ταιριάξει μέσα στο διαθέσιμο πενθήμερο που μου προέκυψε έτσι ξαφνικά; Του συζύγου δεν αποτελεί προτεραιότητα ένα ταξίδι, οπότε θα έπρεπε να βρω ένα δελεαστικό «τυράκι» για αυτόν. Αυτός λοιπόν ήταν ο σκοπός του ταξιδιού. Πριν χρόνια αποφεύγαμε τα Σκόπια γιατί ήταν γνωστό πως στα σύνορα όταν έβλεπαν Έλληνες τους έκαναν καψώνια, τους γύριζαν πίσω, τους άφηναν να περιμένουν για ώρες.
| Επίπεδο Κάρτας | Απαιτούμενοι Πόντοι/Μήνα | Ανταμοιβές | Ειδικά Προνόμια |
|---|---|---|---|
| Χάλκινη | 500 | Δωρεάν γεύμα | Προτεραιότητα σταθερού τραπεζιού |
| Αργυρή | 2.000 | Δωροεπιταγή 50€ | Πρόσβαση σε αποκλειστικές εκδηλώσεις |
| Χρυσή | 10.000 | Διακοπές σε συνεργαζόμενο ξενοδοχείο | Προσωπικός υπάλληλος σχέσεων |
Σήμερα με πέρασαν παρότι δεν είχα καν διαβατήριο!
Το πιο κοντινό ήταν αυτό του Βελιγραδίου. Το "Serbia open" διοργανωνόταν ακριβώς τις μέρες του Πάσχα! Και το Πάσχα; Ίδιες ημερομηνίες με μας, αφού και οι Σέρβοι είναι ορθόδοξοι.Ναι, ναι! Το αεροπλάνο δεν έπαιξε στιγμή σαν σενάριο, αφού 300άρια στη Serbia air δεν θα τα έδινα με τίποτα. Ήταν πολύ αργά για να κλείσω αεροπορικά, για οπουδήποτε Πασχαλιάτικα, αφού ήταν όλα στο Θεό.
Αυτοκίνητο λοιπόν!Δύο τα happenings, με Πάσχα και αγώνες μαζί και μάλιστα σε συνδυασμό με τον αγαπημένο μου τρόπο ταξιδιού, το road trip, θα γινόταν πραγματικότητα, έτσι ξαφνικά!Η παρέα ολοκληρώθηκε και με τρίτο άτομο, φίλο και τενίστα, ο οποίος ήταν τελικά και fun του οδικού ταξιδιού, απλά δεν το ήξερε ακόμα.Το ταξίδιΤελικά 6 έγιναν οι μέρες του ταξιδιού. Κολλήσαμε και τη Μ. Τετάρτη και μεγαλώσαμε το ταξίδι κατά μισή μέρα. Μ. Τετάρτη πρωί αναχώρηση με Δευτέρα του Πάσχα επιστροφή, δηλ. Το πρώτο πράγμα που είδα αμέσως μετά τα σύνορα, ήταν το θαμπό, άχρωμο kitsch του Καζίνο Hotel Φλαμίνγκο στη Γευγελή, διαφήμιση του οποίου ακούω κάθε μέρα στο ραδιόφωνο.
Μέχρι που, στα είκοσι μέτρα, ο οδηγός ξανασταμάτησε. Πριν είχαμε περάσει τον έλεγχο των Ελλήνων – τώρα ήταν η σειρά των Σκοπιανών! Ένας μεσήλικας αστυνομικός μπήκε μέσα και πήρε πάλι διαβατήρια και ταυτότητες. Έφυγε, για αρκετή ώρα, που εμένα μου φάνηκε ακόμα πιο αρκετή. (Σημειολογική διαφορά: Στον ελληνικό έλεγχο ο οδηγός έπρεπε να μαζέψει τα έγγραφα και να τους τα πάει στο γραφειάκι, στον σκοπιανό έκαναν αυτοί τον κόπο αντί να αγγαρέψουν τον οδηγό.) Πώς βρέθηκα εδώ πέρα; Γιατί περνάω αυτή την αγωνία επισκεπτόμενος για πρώτη φορά την Χώρα Που Δεν Τολμάς Να Πεις Το Όνομά Της; Πριν από 20τόσα χρόνια διαδήλωνα εναντίον της, με το σχολείο, στα μεγαλειώδη συλλαλητήρια για το Μακεδονικό και θεωρούσα τους κατοίκους της απατεώνες -ντοπαρισμένος απ’ τους δασκάλους και τους Μητροπολίτες που διοργάνωναν τις διαδηλώσεις στις οποίες, αναδρομικά, ντρέπομαι που παρεβρέθηκα. Όλες οι ταμπέλες εκεί γύρω ήταν στα ελληνικά, ακόμα και ένα κτίριο έγραφε φαρδιά πλατιά με νέον ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΣ πάνω του, μαζί με μια προσφορά.
6 ολόκληρες ημέρες. Δυο μέρες θα κάναμε να φτάσουμε στο Βελιγράδι, δυο θα καθόμασταν εκεί για τους αγώνες και δυο μέρες θα διαρκούσε η επιστροφή μας. Θα μπορούσαμε να ανεβοκατέβουμε και γρηγορότερα και να μέναμε τρεις ολόκληρες μέρες στο Βελιγράδι, αλλά δεν θα ήταν ταξίδι δρόμου τότε, αλλά αγώνας δρόμου και είπα να μην κουράσω και τα αγόρια. Του ενός θα ήταν η πρώτη φορά και ο άλλος θα έκανε το πολύ τιμόνι, οπότε το … χαλάρωσα λίγο.Και φυσικά τι road trip θα ήταν αν πηγαίναμε από τον ίδιο δρόμο και μάλιστα από τον συντομότερο; Μπαααα! Άντε και να τον ανεβούμε τον γνωστό Ε-75 στο πήγαινε, αλλά να τον κατεβούμε κιόλας πάει πολύ.
Αυτό το αναφέρω, γιατί στην περίπτωση που διαβαστεί το παρόν από την παρέα μου θα πρέπει να καταλάβει ότι ΔΕΝ πήγαμε μόνο για το τένις αλλά και για το ΤΑΞΙΔΙ! Δεν γίνεται να διακτινιστούμε αλλά να μπούμε σε μια διαδικασία, μια μικρή περιπέτεια, θα πέσουμε και σε μια λακούβα, θα σκάσει και ένα λάστιχο, θα βρούμε μια ουρά, θα γίνει ένας έλεγχος, θα συναντήσουμε και μια στροφούλα θα έχει ίσως μια περιπετειούλα, τι θα έχεις να θυμάσαι; Στα Βαλκάνια είμαστε. Έτσι είναι τα Βαλκάνια!Η διαδρομή που σχεδίασα δεν ήταν και πολύ πολύπλοκη. Δεν υπάρχουν άλλωστε και πολλά περιθώρια παρακάμψεων ελλείψει δρόμων και .. αξιοθέατων μπορώ να πω. Έχω ακούσει πολλούς που περνούν τα σύνορα μόνο και μόνο για να βάλουν βενζίνη, να κάνουν μια επέμβαση, ή να αγοράσουν ρούχα.
IEU Kommunikation AG
Integrale Kommunikation
für Energie und Umwelt
Grammetstrasse 14
4410 Liestal
Tel +41 61 927 55 00
